Gepost op

Boudoir & zelfliefde

Al zolang ik me kan herinneren ben ik onzeker. Over mijn kunnen, mijn verlegenheid en bovenal over mijn lichaam. Zwemmen vond ik verschrikkelijk, het liefst droeg ik zoveel mogelijk kleding. (Misschien heb ik daarom zo lang een afkeer gehad van de zomer?). Nu kan ik zeggen dat ik mijn lichaam ben gaan accepteren en er zelfs van houd. Dit hele proces van acceptatie en zelf liefde is in gang gezet door het maken van zelfportretten. Op de slaapkamer in mijn ouderlijk huis maakte ik foto’s van mezelf. Bewapend met een stoffige bouwlamp, een statief, afstandsbediening en mijn Canon experimenteerde ik met licht, houdingen, concepten en alles wat er maar in mijn hoofd op kwam. Het overgrote deel van die foto’s hebben het internet nooit gehaald maar hebben wel bijgedragen aan een beter zelfbeeld.

Na de portretten kwamen er foto’s waarop ik steeds meer van mezelf liet zien, letterlijk. Het voelde bevrijdend en ergens haalde ik er ook kracht uit. Ik kon naar foto’s van mijn eigen lichaam kijken zonder ervan te walgen of het te willen veranderen. Tijdens de periodes dat ik zwanger was kwam de onzekerheid terug en bleef de camera in de kast. Achteraf heb ik daar spijt van, want wat is er natuurlijker en krachtiger dan een zwangere vrouw? Nu, ruim twee jaar na de geboorte van mijn jongste dochter zit ik weer lekker in mijn vel. Dat drie zwangerschappen sporen hebben achtergelaten mag duidelijk zijn. Maar die sporen horen bij mij.

Dat ik me nu comfortabel voel in mijn lichaam heeft ervoor gezorgd dat ik de stap heb durven zetten naar boudoir fotografie. Vrij vertaald betekend dat slaapkamer fotografie. Wanneer ik voor mijn eigen camera sta in lingerie, een laken of wat dan ook voel ik me vrouwelijk en sexy. Ik let niet op de putjes in mijn billen of op mijn ietwat zachte buik. (Heen en weer rennend tussen bed/stoel/bank en camera heb je toch geen tijd om je daar druk om te maken). Ik heb plezier in het maken van de foto’s en ben blij dat niemand de outtakes te zien krijgt (soms denk ik dat ik zwoel kijk…is niet altijd het geval).

Dat plezier en vooral het lekker voelen in je lichaam. Het voelen dat je mooi bent en er mag zijn. Dat wil ik zo graag doorgeven aan andere vrouwen (of mannen…dudoir anyone?). Een set foto’s van jezelf waar je op je mooist op staat, dat zou iedere vrouw moeten hebben. Dun, dik, kort, lang. Hangbillen, dikke billen, flubberarmen, ongelijke borsten…het maakt allemaal niets uit. En mocht je nu denken dat je van je langzalzeleven niet in je string op de foto gaat…hoeft niet! Boudoir staat niet gelijk aan naakt. Het gaat om de houding, de uitstraling en het tonen van een beetje (of veel, wat jij wilt) huid.

Mocht je na het lezen van deze blog interesse hebben in een shoot…stuur me even een berichtje! x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *